از خواب مثل همیشه بیدار می شوم، و دست و صورتم را به سان هر روز دیگر می شویم. از صبحانه که به لطف مادر همیشه به راه است چیزکی می خورم. طبق عادت چای شیرین و … . تا ظهر هم که به رسم روزگار به گردش در خیابانهای شهر آشفته ی ذهنم می گذرد. پدرم ظهر می آید. می آید خانه تا با هم سر یک سفره ناهار میل کنیم.

نماز سخت است ولی بالاخره می خوانم. مثل هر روز نه اول و نه آخر سر، نه هشیار و نه منگ و خپل صد در صد. هی می شه بهش گفت ادای نماز! یه چرت دو سه ساعته، دسر بعد از ظهرهای روزانه ی من است که عموما جلوی کولر میل می شود. بعدش موقع اتول بازیه، جاده پردیسان بد نیست بیشتر هم اونجا می رم، خلوت با آسفالت خوب. بعد از اون و شب هم که قصه ی تکراری روزهای پریشانی و بیکاری هر آدم تنها، البته از نوع پسرونه، چون اگه دختر خانه باشی باید ظرفهای شام را بشوری. تکرار در تکرار.

مدتی بود بابام بهم گیر داده بود که برو یه کاری یاد بگیر، من هم یه روزم رو با هزار زحمت (!) خالی ¬کردم و رفتم دنبالش، راستش دو سه کار پر مایه بهم ماسید، ولی یکیش رو قبول کردم، کالیبر آدم بالا باشه دنبال کار ساده می ره. سفره چینی تو یه رستوران بزرگ، بخورش هم خوب بود. هیچی هم مزد نمی داد، کلی سیر و سلوک برای معده داشت. کارم شده بود چیدن پشقابهای حسنات و پاک کردن میزهایی که بواسطه بد استفاده کردن از امکانات مملو از مگس های سیئات شده بود. در نظر اول فکر کردم این هم برنامه ای تکراری مثل روزگار پوسیده ام میشه ولی صاحب کارم گفت که مزد بیشتری به ازای ایده ها و نو آوری ها در همین کار ساده اختصاص میدهد.

در یک سال گذشته میزهای تمیز کم شده بود، و تلاش من بر این استوار شد که آنها را زیاد کنم. برای همین صبح ها زودتر پا می شدم، با پشیمانی میزهای کثیف را به امید قبول توبه با گریه و اشک دل می شستم، و هر جا که تمیز می شد را مملو از پشقابهای رنگارنگ می کردم. کم کم به پرده ها و پنجره ها هم دستی کشیدم. برخی از آنها پاره و شکسته شده بودند تعدادی هم از جا در آمده. وضع دوتا از پنجره ها خیلی بد بود، خصوصا این که اینها به سمت دنیای زمین باز بود، و هر چه از خوب و بد و بدتر ها از آن وارد می شد. تعمیر خرابی پنجره چشم به راحتی خراب کردن آن نبود. بالاخره با اصلاح و دوباره خوانی قواعد و حریم ها از منابع زلال حکمت به تعمیر پرده ها و پنجره ها پرداختم که صاحب کار را خیلی خوشحال کرد. کم کم داشت یک ماه می شد، و شد. تو این مدت چیزی جز غذا های آنجا را نمی خوردم. تازه آنهم سر وقت خاص.

دیگه اونجا یه رستوران عادی نبود، پنج شش ستاره داشت، آدمای مخصوص فقط بهش راه داشتن، همه هم مورد تایید صاحب کار. نورانی و مبارک، همه هم از کارم خوشحال بودند. نرفتم مزد بگیرم، خود صاحب کار اومد، چند برابر مزدی که قول داده بود را به من داد. تا خواستم حرفی بزنم سندی زنگوله دار را هم بهم داد و گفت تو برای من اینجا خوب کار کردی از این به بعد به خاطر من رییس اینجا باش و به آن نظر لطف داشته باش، باید به رستوران های دیگرم سر بزنم. و رفت. من هنوز تو کف مزد چندین برابرم بودم و تا از این حالت برون بیام اونو دیگه به چشم نمیدیدم. سند رو باز کردم دیدیم نوشته بود چهاردیواری ای در شهر خدا، در حکومت الله ، در کنار قصر او. صاحبش خدا و هفتاد سال به وسام اجاره داده شده که بیست سال ازش گذشته . دیگه به چشم نمیدیدمش ولی در دل احساسش می کردم. سفره چینی براش چه با برکت بود، سفره دلم رو چیدم و محبوبش گشته بودم. آدم تو یه مملکت مورد عنایت شاه آنجا باشه هیچی کم نداره که هیچ همه چیز براش فراهم است. چه برسد به اینکه شاه آنجا پادشاه دنیا و آخرت باشد.

نمی دانم خواب بود یا بیداری ولی امیدوارم رمضان امسال از دستم نرود. شما چطور؟؟

برچسب ها : ادبی, الگوی زندگی, تخیلی, داستانک